Dzień w którym Tomek założył wykrywacz kłamstw na palec zaczął się dla mnie już o 8.00. Dla młodych pewnie jeszcze wcześniej. Cóż. W końcu to ich dzień. Szkoda zmarnować choćby minutę.
Dwugodzinny pobyt w studiu wizażu wpłynął na mnie orzeźwiająco. Chmura lakieru do włosów w powietrzu wyśmienicie oczyszczała zatoki. Nie narzekałem...
... nie wypadało mi. Skoro Monika potrafiła to znieść dla Tomka to i ja powinienem. W sumie taki zawód.
Pienkna. Po prostu.
Kilka godzin później miało się zacząć...
... nowe życie Tomka i Moniki. W sumie to jemu się dużo skończyło. Jednak żaden facet się do tego nie przyzna. Ot. Słowo się rzekło i już.
Po południu przyszedł czas na tradycyjny plener. Czyli walka z czasem i możliwościami. Za długo młodych przetrzymać nie wolno, a materiał trzeba przyzwoity zrobić. Dla wszystkich to mile spędzone godzinki. Dla Ciebie lekki stres.
Całe szczęście pogoda nam dopisała. Obeszło się bez nieludzkiego sprintu w minusowych temperaturach.
Mateusz i jego gumowe kończyny w akcji.
Kamerzysta. Oto on.
Takie ujęcia wychodzą fajnie tylko z dobrą ekipą. Każdy wie przecież, że drewno skakać nie potrafi. Tego dnia Mateusz i ja drwalami nie byliśmy...
... a Tomek i Monika pozowali jak zawodowcy.
Tomka czasem musiałem instruować. Pokazywać mu zwyczajnie.
Żeby potem wychodziło to tak.
Po zdjęciach wszyscy sobie poszli.
Ta scenka była oczywiście przed plenerem. Staropolskie przywitanie. Chlebem i solą. Wódą znaczy się... i chlebem.
Tort był po powrocie. Tak to przynajmniej pamiętam.
Mateusz w akcji. Nadal zastanawia mnie jego styl trzymania aparatu.
Ja muszę trzymać wszystko dwoma rękami i kucać, żeby mi się obraz nie trząsł. Ech, on to jednak zawodowiec.
Tak czy siak ludzie się bawili...
... nawet bardzo dobrze.
I to wszystko dzięki naszemu narodowemu napojowi orzeźwiającemu.
Przed oczepinami test oświetlenia. Model - wiadomo kto.
Kontra wyśmienicie zadziałała.
Brakiem ostrości i pierwszą nad ranem skończyliśmy.
To co tygryski lubią najbardziej. Mimo upierdliwego kataru udało mi się w sobotę wyczarować kilka ciekawych kadrów. W moim mniemaniu przynajmniej.
... już po półtorej godziny mogłem się napawać widokiem lśniącego arsenału.
Sobotnia pstrykanie. Sympatyczna para młoda i świetny klimat sesji. Dodatkowym mobilizatorem była nuta na której zagrała mi Lena i Piotr. A mianowicie zdjęcia czarno-białe, które uwielbiam. Oni zresztą też.
Dzień w którym Tomek założył wykrywacz kłamstw na palec zaczął się dla mnie już o 8.00. Dla młodych pewnie jeszcze wcześniej. Cóż. W końcu to ich dzień. Szkoda zmarnować choćby minutę.
Dwugodzinny pobyt w studiu wizażu wpłynął na mnie orzeźwiająco. Chmura lakieru do włosów w powietrzu wyśmienicie oczyszczała zatoki. Nie narzekałem...
... nie wypadało mi. Skoro Monika potrafiła to znieść dla Tomka to i ja powinienem. W sumie taki zawód.
Pienkna. Po prostu.
Kilka godzin później miało się zacząć...
... nowe życie Tomka i Moniki. W sumie to jemu się dużo skończyło. Jednak żaden facet się do tego nie przyzna. Ot. Słowo się rzekło i już.
Po południu przyszedł czas na tradycyjny plener. Czyli walka z czasem i możliwościami. Za długo młodych przetrzymać nie wolno, a materiał trzeba przyzwoity zrobić. Dla wszystkich to mile spędzone godzinki. Dla Ciebie lekki stres.
Całe szczęście pogoda nam dopisała. Obeszło się bez nieludzkiego sprintu w minusowych temperaturach.
Mateusz i jego gumowe kończyny w akcji.
Kamerzysta. Oto on.
Takie ujęcia wychodzą fajnie tylko z dobrą ekipą. Każdy wie przecież, że drewno skakać nie potrafi. Tego dnia Mateusz i ja drwalami nie byliśmy...
... a Tomek i Monika pozowali jak zawodowcy.
Tomka czasem musiałem instruować. Pokazywać mu zwyczajnie.
Żeby potem wychodziło to tak.
Po zdjęciach wszyscy sobie poszli.
Ta scenka była oczywiście przed plenerem. Staropolskie przywitanie. Chlebem i solą. Wódą znaczy się... i chlebem.
Tort był po powrocie. Tak to przynajmniej pamiętam.
Mateusz w akcji. Nadal zastanawia mnie jego styl trzymania aparatu.
Ja muszę trzymać wszystko dwoma rękami i kucać, żeby mi się obraz nie trząsł. Ech, on to jednak zawodowiec.
Tak czy siak ludzie się bawili...
... nawet bardzo dobrze.
I to wszystko dzięki naszemu narodowemu napojowi orzeźwiającemu.
Przed oczepinami test oświetlenia. Model - wiadomo kto.
Kontra wyśmienicie zadziałała.
Brakiem ostrości i pierwszą nad ranem skończyliśmy.
Czasem nie wszyscy chcą mieć zdjęcie. Tym razem 1:0 dla dziewczynki. Może za brzydki jestem?
Trochę nas w sobotę z Mateuszem poniosło. Ale czego się nie robi dla kupla z grupy. Teraz kilka nieprzespanych nocy i materiał do oddania.
Dużo zdjęć człowiek robi. Na niewielu sam jest. Co innego pozostaje jak pstryknąć sobie fotę w weselnym kiblu. Swoją drogą to kiedyś zrobię z tego wystawę. Bo zdjęć tego typu mam całe mnóstwo.
